donderdag 22 -02
Tweeen en nullen en enen. Al maandenlang wordt ik ermee geconfronteerd, iedere keer als ik mijn telefoon aanzet of ipad open. Echt bizar hoe dat gaat. Ik maak schermafbeeldingen, vooral voor mezelf, om te checken of het werkelijk zo is.  Ik ben er nog niet achter wat het nou betekent. “Stom toeval, je ziet wat je wilt zien”, concludeert mijn man nuchter. Maar echt niet, was het maar zo simpel en het gaat maar door.   Vandaag is het 22-02 en om 20.11 opende ik mijn ipad om te gaan schrijven. Even pauze genomen, ik klap dat ding weer open…21.02! Dat dus, ik word er gek van.

Iets anders. Ik ben aan het zoeken naar de woorden om zonder al te veel woorden, woorden te geven aan mijn afgelopen dag. Dat gaat niet. In één zin al drie keer ‘woorden’ gebruikt. Veel te veel woorden dus. Als ik ga voelen welk woord wel genoemd wil worden, dan is dat …
IJsblok.
Je kunt je heel functioneel een ijsblok voelen. Dat overkwam mij vanaf gisteravond. Er gebeurden dingen waardoor ik volledig in mijn ijsblokstand ging. Dat is afgesloten zijn van emoties, stevig rechtopstaan. Laat er alsjeblieft niemand komen die me vraagt hoe het nou met mij gaat, want dan stort ik in. 

Ik heb ook zoiets als de rots-stand. Die is vooral stevig rechtopstaand, maar met de ruimte voor emoties. Deze stand geeft me weliswaar fysieke klachten, want om rechtop te staan span ik ongemerkt de verkeerde spieren aan, maar de ijsblokstand daarentegen voelt ondanks de stevigheid ontzettend kwetsbaar. Er is maar een béétje warmte voldoende om het te laten ontdooien en dan? Dan trek ik het niet.
Dus laat mij dan maar even zo overleven. 

De stand die voor mij het meest natuurlijk voelt en waar ik naartoe leef, is Water. Als Water kan ik alles en mag alles er zijn. Zelfs vuur, want in het wilde kolkende water voel ik het vuur. In water liggen ook de rotsen voor de nodige stevigheid en is er groei mogelijk. Ik was water… water veranderde de laatste tijd in rots en veranderde de zoals gezegd vanaf woensdagavond in ijs. 
Het komt wel weer goed hoor, ik constateer alleen wat er nu is.

Waarom vind ik het nodig om naar buiten te brengen hoe ik me voel? Daar heb ik donderdag wel over na lopen denken. 
Ik vind het allereerst prettig om te delen, om niet alleen te staan. Fijn om gehoord te worden, niet alleen in mijn juichende blije levensdingen, maar ook bij de dingen die even niet zo geweldig zijn. Want dat ben ik, zowel mooi als lelijk, zowel positief als negatief, zowel donker als licht. Als ik dan ervaar dat ik gehoord ben, geeft me dat rust. Ik ben niet alleen.

Vorig jaar stond ik te praten met moeders op het bruggetje hier bij ons winkelcentrum, na een heftige gebeurtenis hier in het dorp. De moeders voelden zich verbonden en vonden elkaar daarin ook. We spraken ook over social media, over wat we naar buiten brengen. Altijd lijkt het alsof het leven van de ander alleen maar geweldig is, alleen maar bestaat uit uitjes, feestjes, blijde gebeurtenissen, nieuwe kleren en mooie spullen. Niets is minder waar. Het is er allemaal, zowel mooi als lelijk, blijdschap als verdriet. We hebben de keuze om te laten zien wat we naar buiten willen brengen. Sommigen zeiden volledig te stoppen met het naar buiten brengen, maar ik heb dit klankbord nodig en besloot om gewoon álles er te laten zijn. Afgewogen en met meer mate, dat wel. Ik wil niet dat men vertrekt bij me omdat ze moe van me worden. Dat heb ik moeten leren.
Ook weet ik, en ervaar ik, dat mijn woorden naar buiten toe, iets losmaken bij anderen. In meer of mindere mate herkenning oproept, of misschien wel afkeer, afgunst, een lach of een traan, wat dan ook maar. Dat effect, dat ik niet alleen leef op deze planeet, maar dat we het leven sámen maken, maakt dat ik blijf delen. Dat ik me blijf verbinden. Ik vertrouw erop dat de mensen die hier wat mee willen bij me blijven, en dat de rest vertrekt.  

Vanmorgen toen ik even stilstond bij de parkeerplaats van de school keek ik om me heen. Mijn blik werd vastgehouden door dit plaatje.


Als het leven even zo lastig is en je bij jezelf weghaalt, sta dan even een momentje stil en kijk waar je schoonheid kan vinden. Adem dat in…
Zo! 

Dat kan niemand meer van je afnemen.
Tot morgen.
ZIE LINK voor de dagboekberichten achter elkaar: https://wp.me/p8cwWi-gW

 

Advertenties