Vandaag is het nieuwe maan. Ik ga een intentie uitspreken en dagelijks schrijven met deze intentie als thema. Een dagboek tot aan de volgende nieuwe maan.

Mijn intentie is: IK KEER TERUG NAAR MEZELF EN BLIJF BIJ MEZELF
Ik had van het weekend ‘s nachts zo’n gedachte die me maar niet losliet. Ik schreef het op als: “je laat je door alles en iedereen afleiden, zoekt overal het drama op en waarom? Om maar niet naar jezelf te hoeven!”   

Tja , want wat vind ik daar, daar in mezelf? Vind ik misschien wel angst? verdriet? ontevredenheid? iets nieuws en nog niet ontdekt? Het is makkelijker om mijn aandacht en energie ergens anders op te hebben, klinkt heel plausibel toch en een goed excuus. Maar wat ik me niet realiseerde is dat ik zo telkens verder van mezelf kwam af te staan. Grond onder mijn voeten kwijt aan het raken was en zo langzaam maar zeker zat mijn rug vast van de stress, mijn gewrichten begonnen te protesteren en alhoewel ik best wel wist wat er gaande was, leek mijn lijf maar niet door te hebben wat ik wel wist. Ik moet de stress te lijf, uitrusten, onthaasten en terugkomen bij mezelf.

Op zaterdagnacht wakker liggen met dit eureka-gevoel: Alles is zelfgekozen afleiding om maar niet te hoeven voelen.

Donderdag 15 februari. De Nieuwe maan

Moe vandaag, ik voelde de slaap achter mijn ogen prikken want ik had gewoon te kort geslapen. Om half vijf werd ik namelijk klaarwakker, ik liep de gang op naar het toilet en er kwam koude wind me tegemoet. Bleek dat het raam van M. wagenwijd openstond. Mooi dat ik niet meer kon slapen, mijn hoofd zat te vol van de vorige drukke dag, een greep eruit:

#’s Middags met mijn moeder naar een paragnoste geweest die haarfijn en bizar accuraat vertelde over de kinderen afzonderlijk en over mezelf. Daarbij ook praktische tips gekregen en die dwaalden in mijn kop natuurlijk.

# Op bezoek geweest bij mijn tante die het opgeeft na een herseninfarct en niet meer verder wil. Ik heb geluisterd en teruggegeven; angst, frustratie, eenzaamheid, verlating, verdriet en opstandigheid. “Ik hoor u, tante, ik zie u” Ondertussen denkend bij mezelf “Blijf in verbinding, blijf bij haar” . Vannacht liggen denken dat ik niet verder weg van mezelf had kunnen zijn. Of toch niet? Verbinding met een ander is ook verbinding met mij….toch?
# Met mijn moeder van over de tachtig op stap geweest dus en die genoot van het eruit zijn, maar haar verdriet over haar zusje was voelbaar. Het mag er zijn.

# En last but not least, ‘s avonds een knallende ruzie gemaakt met een waardevolle vriend. Gelukkig wel redelijk okee afgesloten, maar ik heb mezelf weer eens zien vechten ‘met mijn nagels uit’.  Geen prettig gezicht met mijn schaduwkant vol op de voorgrond.

Maar dat alles was de dag voor deze, de reden dat ik wakker bleef liggen en pas om half zeven weer in slaap viel. De wekker zou een half uurtje later afgaan.  Ik verdreef de vermoeidheid en was de hele dag druk met van alles en niets. Ik was mijlenver van mezelf verwijderd. Af en toe liet ik een gevoel binnen. Bijvoorbeeld me schuldig voelen over de té harde woorden die ik gebruikt had tegen mijn vriend. Kan ik erbij blijven bij dit gevoel?

Er was altijd wel iets dat me afleidde en ik laat me graag afleiden. Zelf tijdens mijn wekelijkse uurtjes “mindfull” kleien, zoals ik dat tracht te noemen, lukte het me niet om bij mezelf te blijven. Teveel nieuwe mensen vandaag en te weinig plek om mijn beschermende cirkel om me heen op te trekken.

Ach ja, en bij thuiskomst bleek een van de kids ziek, zwak en misselijk. Ja echt, zielig hoor als een kind moet spugen. Maar ook zielig voor de mama die het bed moet verschonen, want “opeens kwam het zomaar mam…”                                                        Ik zorg en ik (be)moeder. Regel afspraken en zeg afspraken af en oh ja, ondertussen ook iets heel leuks geboekt! Een weekendcursus Thaise massage. Inclusief yoga, meditaties etc op een plek waar ik heel graag soms alleen verblijf in Drente.

Het weekend is pas in April. Ik hoop dat ik voor die tijd doorheb hoe ik bij mezelf kan blijven. Ik heb nog even.

Tot morgen. Ez

Vrijdag 16 februari, 23.23 uur

Twintig minuten voor de wekker af zou gaan werd ik vanmorgen wakker.  En niet even omdraaien en doorslapen, he? … welnee, gewoon klaarwakker blijven!
Uit alle macht probeerde ik nog een leuke droom terug te halen, vast te houden, maar het was al weggefloept. Het was iets over een pinguin, en het was leuk. Meer weet ik niet meer. In plaats daarvan kreeg ik een plaatje van de komende dag in beeld. Helemaal niet zo vervelend hoor, ik zou na het ochtendgedoe lekker naar de jogales gaan, geen zorgen maken over halen en brengen van T. naar school, want die was nog ziek. Daarna een afspraak om 12.00 en verder had ik niets in de planning. Wat zou ik vanmiddag eens gaan doen…

Ik stapte maar uit bed, liep zachtjes de trap af en liep eerst even op mijn blote voeten een paar stappen naar buiten.  Mijn ochtend ritueeltje. “Dag wereld, ik ben wakker!”

Heerlijk vind ik dat. Het hele huis in rust, buiten wordt alles langzaam wakker en ik maak deel uit van dit alles. In stilte. Toen de poes eten geven en mijn telefoon bekijken.

He, de jogajuf is ziek, jammer, geen jogales dus. Ergens ook wel lekker, hoefde ik er niet perse uit.Toen ik aan de koffie zat, kind 1 was inmiddels al de deur uit, las ik mijn berichten. Afspraak 12.00 uur ook afgezegd ivm ziekte.  Oh, en toen zag de vrijdag er opeens heel anders uit. Wat zal ik eens gaan doen met al die plotselinge oningevulde tijd?

Helemaal even tijd voor mij. Door mijn hoofd schoten ogenblikkelijk tig dingen die écht gedaan zouden moeten worden, maar ik besloot dat ik even Me-time had. Dat ging las in na de afwas, de was en nog wat opruim-huishoudelijke-activiteiten. Duurt toch altijd weer langer dan verwacht.
Ik ging op zoek naar een speciale steen, want ik wil een nieuwe hanger gaan maken voor dochter D. Een jaspis. Overal in huis lagen stenen en steentjes en ik haalde alles maar ’s tevoorschijn. Nou ja, niet alles. Het was wel veel.
Om kort te gaan: van het een kwam het ander en om half 1 keek ik redelijk tevreden naar een houten koffertje vol vakjes (enkele weken gescoord bij een kringloopwinkel) waar al mijn kleine edelstenen netjes gesorteerd in lagen. Nog zonder namen erbij, want die weet ik allemaal niet. En natuurlijk ook nog niet begonnen aan die hanger, maar wél de jaspis gevonden.

De tijd verglijd aangenaam en snel, zo even keuvelen in mezelf. Daar ging dit om toch? Aandacht in mezelf en daar blijven. Was redelijk geslaagd.
‘s Middags even naar zuslief, beetje helpen opruimen van de dozen vol spullen. Beginnetje maken, voor een ander is dat een eitje. Past goed bij deze nieuwe maan, die ook wel “de kuismaan” genoemd wordt. Opruimen, schoonmaken! de lente komt eraan! Het weer werkte leuk mee, echt een lentedag. Maar waarom was ik vandaag eigenlijk niet buiten in de natuur??

Opruimen voor een ander kan ik goed, maar voor mezelf heb ik daar toch wel moeite mee. Het zou wel fijn zijn, de spullen hangen achter me aan en de zooi en de bende voelt aan als lood aan mijn schouders. Iedere dag maar even tijd voor inruimen. Neem ik me maar weer ‘s voor. Zoals zo vaak.
Vanavond was erg prettig, ik had een bijeenkomst met een groep vrouwen, een nieuwe maancirkel. Vanavond was de tweede keer en het voelde zo goed om samen bezig te zijn, maar toch helemaal bij mezelf kunnen blijven.  Bezig geweest met het maken van een collage, van het weekend verder aan werken.

Ik realiseer me dat alles om aandacht gaat. Als je met aandacht bezig bent, met echte aandacht, dan voelt als thuiskomen bij mezelf. En het vreemde is, dat kan ook al je in verbinding met de ander bent. Ik raak mezelf pas kwijt als ik niet in verbinding blijf en mijn aandacht en energie naar de ander toe verdwijnt. Maar dit, dit voelde goed.

Ik ga hier nog even over navoelen.

Het is inmiddels twee minuten voor middernacht, morgen weer een dag,

Tot dan!    Ez

 

Zaterdag 17 februari 

Vorig jaar heb ik mezelf een 40daagse dagboekperiode opgelegd met als thema rouw en bezinning. Dat werkte helend en gaf me heel veel.

Nu leg ik mezelf dit op: van nieuwe maan tot nieuwe maan dagelijks schrijven over mijn intentie om bij mezelf te komen en daar te blijven.  Maar ik merk op dag drie al dat dit hem niet gaat worden.
Voor mij is het weliswaar inzichtgevend, maar geef ik wel wat mee aan een ander door dit te delen? Met die rouwperiode heb ik zeer zeker wat teweeg gebracht met het delen van mijn overpeinzingen. Maar dit? Herkenning zal het bij tijd en wijle wel geven, maar als ik aan het schrijven ben, wil ik gewoon soms mijn ei kwijt, en wie zit er daar nou op te wachten… kan ik hier niet beter mee ophouden? What’s the point…
Jawel, ik heb een dagje mijn negatieve pet op en dat blijkt hier wel weer.
De dag begon met een flinke woordenwisseling met een van de kinderen, over en weer verwijten dat “je niet luistert!!”, echt dodelijk vermoeiend. Even op de vlucht geslagen naar de markt met manlief, wat fijn was. Maar bij terugkomst merkte ik al mijn weerstand opkomen toen we het dorp inreden. Ik had echt geen zin om naar huis te gaan. Gelukkig was het woedende kind inmiddels weer helemaal bijgetrokken, maar ik ken mezelf, dit sleept de hele dag met me mee.

Ik heb me toen maar aan een klus gezet waar ik al tijden tegenaan hik. Het opruimen van de berg kleding van mijn jongste. Ik was enkele weken geleden al begonnen met het uit de kast trekken en een flinke berg lag me zodoende al die weken vragend aan te gapen. Rotklus maar we hebben het geklaard. Kleding vanaf vier maten te klein in twee vuilniszakken gepropt om weer door te geven.
Tijdens het ruimen samen met M. muziek geluisterd. Omdat ik nog steeds een beetje emotioneel wankel was, kwamen sommige nummers knalhard binnen. Skunk Anansie bijvoorbeeld, meejanken met ‘follow me down’. De klus is geklaard, tevreden gevoel aan iver gehouden en de inloopkast is weer in te lopen. Ook is er weer een vloer zichtbaar.

Maar goed, waar ging dit over.  Oh ja, bij mezelf komen en daar blijven.

Extra moeilijk tijdens een verhitte woordenwisseling, en nog steeds moeilijk in de uren daarna. Hoe doen anderen dit dan? Hebben anderen daar ook zo’n last van of is het omdat ik zo’n gevoelig typje ben? ik verlies mezelf vaak in de emoties, en ook dat kan twee kanten op. Of de emotie neemt me over ( tijdens geruzie) óf de emotie brengt me diep in mezelf (met muziek bijvoorbeeld). Dat laatste is dan wel fijn om even in te blijven hangen.

Ik stap in een heet bad, even lekker de warmte en de stilte opzoeken. Ik lig namelijk lange tijd onder water met m’n oren. Het ultieme ontspannen.

Tot morgen.

 

Zondagmorgen dag 4 18 februari

Opgestaan met hoofdpijn en pijn in mijn nek. Allemaal spanning en stress. Kop koffie en een yogales moest het gaan verhelpen. Op een gegeven moment stond ik in een houding waar je best wel je aandacht bij moet hebben en ik verdween volledig in mezelf. Heel fijn.

img_6315

Verder een drukke en aangename zondag gehad. Naar de schaatsbaan met de meisjes, vrienden te eten, zoon op stap met mijn oudcollega/vriendin, helft van het huis energetisch gereinigd, waarmee ik wat ongewenst ‘bezoek’ heb gevraagd te vertrekken 😉. Gewone zondag dus.

Ik heb geen zin om te schrijven. Geen zin om te delen.

Bij mezelf blijven is ook dit. Grenzen bewaken.
Tot morgen.

 

Maandag 19 februari -dag 5 : Ez put uit eigen ervaring van vandaag.

Begin de dag voordat iedereen wakker gaat worden.
Neem de stilte van de ochtend in je op.

Loop op je blote voeten even de tuin in en kijk naar de lucht en de bomen.

Begin dan aan je dagelijkse ochtendroutine-taken.

Verdeel de taken met je partner als dat mogelijk is, Hij schilt de appel voor de jongste, jij vult de broodtrommel voor de oudste. Hij schenkt jouw Latte Macchiato in, jij bakt een eitje voor de derde, etcetera.
Doe alles wat je doet met aandacht.
Vertraag.

Bij gedrein en gejenk: trek een denkbeeldige bubbel om jezelf heen en blijf rustig.

Onthou, het gaat niet over jou. Lach vriendelijk vanuit je bubbel

“Maaaahaaammm? Waar is mijn ….borstel, t-shirt. tas, schoenen, gel, deo…” Lach vriendelijk vanuit je bubbel

Leg spullen ‘s avonds klaar.

Zet de klok vijf minuten voor.

Kinderen ouder dan 15 maken zichzelf wakker. Maak je niet druk als je partner daar anders over denkt en volledig gestressed onderaan de trap pubers probeert wakker te schreeuwen. Lach vriendelijk vanuit je bubbel.

Kinderen ouder dan 18 melden zichzelf ziek bij school als ze een baaldag nodig hebben. Kinderen jonger dan 18 hebben gewoon dikke pech gehad.
Neem na vertrek van iedereen, minimaal een uur de tijd voor je eigen ontbijt.

Oh ja, Ontbijt!

Ga naar een jogales of doe het zelf
Loop dan pas een rondje door het huis. Gooi bij sommige de kleding in de wasmand, laat het bij anderen juist liggen.Neem afwas mee van alle kamers

Zet de ramen open, neem een teug frisse lucht. Met name in de tienerkamers aan te raden.

Denk bij dit alles aan iets leuks. Dat is heel persoonlijk. Bij binnenpretjes: lach hardop.
Zet muziek op. Ga iets doen waar je blij van wordt.
Bij huishoudelijk werk: zet je verstand op nul, de muziek op 10. Bedenk daarbij, ook dit gaat over.

Als er opeens een volledig paniekerige puber schreeuwend de kamer in komt rennen: “Ik ben te laaaaat! Had je me niet wakker kunnen maken! ! Het is jouw schuld als ik zak voor mijn examen!! “ ….. Voel je dan vooral niet schuldig dat je dat hele kind niet hebt gespot tijdens je ronde door het huis. Trek vervolgens je bubbel stevig om je heen, draai je om en ga fijn een stukje fietsen. Oh en lach nog even vriendelijk vanuit je bubbel.

Wees weer de relaxte moeder als de kinderen in de middag, 1 voor 1, binnen komen druppelen. Heb aandacht. En laat ze hun ding gaan doen.

Bemoei je niet met de sociale gesprekken van de twee oudste pubers. Probeer niet het te volgen. Dat lukt niet, ze spreken een andere taal.
Iedereen mag blijven eten, maar jij bepaalt het menu.
Probeer niet aan de jongste dochter uit te leggen dat de oudste en zijn ‘vriendin’ geen verkering hebben. Kijk schaapachtig en met een domme blik naar de oudste.

Als iedereen, inclusief de aanhang door elkaar zit te praten, trek dan je partner bij je in je bubbel. Lach dan samen vriendelijk vanuit jullie bubbel.

Geniet van je eten.

Werk de zooi weg, probeer iemand voor je karretje te spannen. Bij voorkeur de nieuwe aanhang, die nog in een goed blaadje bij je willen komen.

Als er vervolgens nog eens vier jongeren binnen komen vallen omdat er gesport gaat worden, trek je dan snel terug bij de jongste op de kamer en geef wat individuele aandacht.

Blijf bij jezelf als je een uitgebreidt verhaal krijgt over een zelfbedachte wereld. Focus op je ademhaling.

Zet het bad aan, stap erin en lach vriendelijk naar je partner vanuit je bubbelbad.

 

Dinsdag en woensdag 20 en 21 februari – Over ongewenst bij jezelf blijven in een druk gezin: Ziek zijn

Virussen en virusjes trekken zich geen hol aan van uitspraken als: “moeders worden niet ziek, daar hebben ze geen tijd voor”
Integendeel, juist als het niet slechter uit kan komen, omdat je er eens alleen voor staat, brengen ze je een bezoekje.  Altijd als ik ziek word en geen partner in mijn buurt heb, dan val ik in diep ontzag voor de alleenstaande ouders met drukke gezinnen. Hoe overleef je dat? Beschaafde , attente kinderen opvoeden zoals Jip en Janneke? Die brengen lief een beschuitje op bed met een kopje thee ( weliswaar nadat vader dat had klaargemaakt, dat dan weer wel).

Als ik ziek word en ik graag aandacht en verzorging wil, realiseer ik me dat ik ( wij) iets flink hebben laten liggen in de opvoeding van onze kinderen. Ik ben namelijk degene die hier in dit gezin zorgt, altijd al gedaan en ik kan het niet laten. Met het gevolg dat zij dan ook altijd alles aan mij overlaten en dat ik precies moet voorkauwen wat ik nodig heb. Maar als je ziek te bed ligt, wil je juist niets hoeven vragen maar gewoon een koppie thee en wat lekkers op bed krijgen. Je zou toch denken dat de attente kopjes thee die ik naar iedereen heb gebracht tijdens ziektes en zeertjes een voorbeeld zijn geweest? Niets is minder waar.

Mijn kinderen zijn geweldig hoor, want aan tafel vertelde ik dat ik ziek was en dus vroeg zou gaan slapen. En rust nodig heb. Of zij de boel hier wilden runnen de rest van de avond, zichzelf op tijd naar bed wilden sturen, en dus ook de vaderdingen zoals huis afsluiten, lichten uitdoen etc voor hun rekening wilden nemen. Want die zit in Londen de hele week.  En dat is dan ook precies wat ze gedaan hebben, niets meer.  Maar ja, wat verwacht ik dan ook na zo’n verzoek. Met rust gelaten hebben ze me, dat moet gezegd worden.
Gelukkig viel ik na twee uur uitgeput van de koorts rillend in slaap, al om half negen. Ja, ik voelde me ontzettend zielig. Ik ben niet zo goed in ziek zijn… ieder zijn talenten, dit is er niet één van mij.

“Joh, neem even lekker de tijd voor jezelf en ga uitzieken”. Ik zeg het zelf ook zo vaak.
Maar waar halen we het idee vandaan dat dit mogelijk is voor zorgende ouders? Tijd voor mezelf nemen? Wat is dat eigenlijk? Ik kan niet ziek thuisblijven van mijn werk, bij wie meld ik me ziek? Ik neem regelmatig tijd voor mezelf door het gezin uit te stappen, weg te gaan dus, dat moet ik echter wel goed plannen en ik zorg daarmee goed voor mezelf. Maar als ik ziek ben…. dan komt dat onverwachts en meestal niet op een geschikt moment. Voor wie eigenlijk wel…

Weet je wat het punt is met een gezin met kinderen? Waar ze me niet voor gewaarschuwd hebben? Dat er gelijk een mega organisatie bij komt kijken. Het huishouden veranderd, veel boodschappen doen, organiseren en plannen, alles wordt meer, veel, onoverzichtelijk…
Daar stond ik niet bij stil, ik dacht alleen: “kinderen: dat is dus opvoeden en dat kan ik”, maar het is meer dan dat. Het is juist al die gezinsdingen eromheen wat het mega zwaar maakt en waarom het erg moeilijk is, en soms onmogelijk lijkt, om tijd voor jezelf in te ruimen. Dit had ik voordat ik een gezin had nooit bedacht.

Spijt? Misschien wel eens, ons leven zou er totaal anders hebben uitgezien. Ondanks het feit dat het ook heel veel oplevert hoor. Want kinderen zijn spiegels en je moet blijven kijken, of je het nou wilt of niet. En dat zorgt dan weer voor persoonlijke groei en ontwikkeling.

Overgave, want daar gaat dit uiteraard om. Overgave aan wat er is en wat er komt. Verwachtingen op nul, want verwachtingen stellen meestal alleen maar teleur.
Ik zou doen wat moest en voor de rest het laten. En dat is me vandaag redelijk gelukt. Eind van de middag echter voelde ik me toch weer flink moe worden, dus een makkelijke (edoch voedzame) maaltijd in elkaar gedraaid en na het eten de boel de boel gelaten en weer vroeg te bed.

In mijn dromen vannacht, die vanwege de koorts nogal heftig waren, was ik aan het vechten met een pestkop. Niet omdat ik zelf gepest werd, maar mijn zus. Deze droom gaat uiteraard niet over mijn zus ( regel 1 in droomuitleg: het gaat altijd over jezelf) . Deze droom liet me zien dat ik mijn eigen gevecht mag leveren en de ander dat zelf mag laten doen. Diep… want ik realiseerde me vandaag daardoor ook dat ik de laatste tijd erg wordt afgeleid van mezelf doordat ik bezig ben andermans gevechten. Ik ben dan mijlenver van mezelf verwijderd. Ik hoef niet te redden, laat ik maar eens mezelf gaan ‘redden’.
Oh, ik droomde ook nog dat ik mezelf een superfijne warme knuffel aan het geven was.
Zegt genoeg, toch? Ik heb knuffels nodig. En net zoals ik mijn eigen gevechten moet gaan vechten, is het ook wel handig als ik een beetje liever voor mezelf ben.

tot morgenzzzzzzzzz

donderdag 22 -02
Tweeen en nullen en enen. Al maandenlang wordt ik ermee geconfronteerd, iedere keer als ik mijn telefoon aanzet of ipad open. Echt bizar hoe dat gaat. Ik maak schermafbeeldingen, vooral voor mezelf, om te checken of het werkelijk zo is. Ik ben er nog niet achter wat het nou betekent. “Stom toeval, je ziet wat je wilt zien”, concludeert mijn man nuchter. Maar echt niet, was het maar zo simpel en het gaat maar door. 
Vandaag is het 22-02 en om 20.11 opende ik mijn ipad om te gaan schri)ven. Even pauze genomen, ik klap dat ding weer open…21.02! Dat dus, ik word er gek van.

Iets anders. Ik ben aan het zoeken naar de woorden om zonder al te veel woorden, woorden te geven aan mijn afgelopen dag. Dat gaat niet. In één zin al drie keer ‘woorden’ gebruikt. Veel te veel woorden dus. Als ik ga voelen welk woord wel genoemd wil worden, dan is dat …
IJsblok.
Je kunt je heel functioneel een ijsblok voelen. Dat overkwam mij vanaf gisteravond. Er gebeurden dingen waardoor ik volledig in mijn ijsblokstand ging. Dat is afgesloten zijn van emoties, stevig rechtopstaan. Laat er alsjeblieft niemand komen die me vraagt hoe het nou met mij gaat, want dan stort ik in. 

Ik heb ook zoiets als de rots-stand. Die is vooral stevig rechtopstaand, maar met de ruimte voor emoties. Deze stand geeft me weliswaar fysieke klachten, want om rechtop te staan span ik ongemerkt de verkeerde spieren aan, maar de ijsblokstand daarentegen voelt ondanks de stevigheid ontzettend kwetsbaar. Er is maar een béétje warmte voldoende om het te laten ontdooien en dan? Dan trek ik het niet. Dus laat mij dan maar even zo overleven. 
De stand die voor mij het meest natuurlijk voelt en waar ik naartoe leef, is het water. Als water kan ik alles en mag alles er zijn. Zelfs vuur, want in het wilde kolkende water voel ik het vuur. In water liggen ook de rotsen voor de nodige stevigheid en is er groei mogelijk. Ik was water… water veranderde de laatste tijd in rots en veranderde de zoals gezegd vanaf woensdagavond in ijs.  Het komt wel weer goed hoor, ik constateer alleen wat er nu is.
Waarom vind ik het nodig om naar buiten te brengen hoe ik me voel? Daar heb ik donderdag wel over na lopen denken. 

Ik vind het allereerst prettig om te delen, om niet alleen te staan. Fijn om gehoord te worden, niet alleen in mijn juichende blije levensdingen, maar ook de dingen die niet even zo prachtig zijn. Want dat ben ik, zowel mooi als lelijk, zowel positief als negatief, zowel donker als licht. Als ik dan ervaar dat ik gehoord ben, geeft me dat rust. Ik ben niet alleen.

Vorig jaar stond ik te praten met moeders op het bruggetje hier bij ons winkelcentrum, na een heftige gebeurtenis hier in het dorp. De moeders voelden zich verbonden en vonden elkaar daarin ook. We spraken ook over social media, over wat we naar buiten brengen. Altijd lijkt het alsof het leven van de ander alleen maar geweldig is, alleen maar bestaat uit uitjes, feestjes, blijde gebeurtenissen, nieuwe kleren en mooie spullen. Niets is minder waar. Het is er allemaal, zowel mooi als lelijk, blijdschap als verdriet. We hebben de keuze om te laten zien wat we naar buiten willen brengen. Sommigen zeiden volledig te stoppen met het naar buiten brengen, ik heb dit klankbord nodig en besloot om gewoon alles er te laten zijn. Afgewogen en met meer mate, dat wel. Ik wil niet dat men vertrekt bij me omdat ze moe van me worden. Dat heb ik moeten leren.
Ook weet ik, en ervaar ik, dat mijn woorden naar buiten toe, iets losmaken bij anderen. In meer of mindere mate herkenning oproept, of misschien wel afkeer, afgunst, een lach of een traan, wat dan ook maar. Dat effect, dat ik niet alleen leef op deze planeet, maar dat we het leven sámen maken, maakt dat ik blijf delen. Dat ik me blijf verbinden. Ik vertrouw erop dat de mensen die hier wat mee willen bij me blijven, en dat de rest vertrekt. 
Vanmorgen toen ik even stilstond bij de parkeerplaats van de school keek ik om me heen. Mijn blik werd vastgehouden door dit plaatje.


Als het leven even zo lastig is en je bij jezelf weghaalt, sta dan even een momentje stil en kijk waar je schoonheid kan vinden. Adem dat in…

Zo! 

Dat kan niemand meer van je afnemen.

Tot morgen.


 Week twee: op weg naar de volle maan van 2 maart

Vrijdag 23 maart – donderdag 1 maart

Wat begon deze vrijdag hectisch. Tot half twee heb ik het gevoel gehad dat ik geleefd werd. Van gesprek naar afspraak naar wachtruimte naar het volgende. Ondertussen in een spagaat zitten omdat het ene gesprek uitliep en ik voor het andere te laat zou komen. Als je ver van jezelf af wilt raken, dan is dit dé manier.

Om half twee ging ik zitten om te ontbijten. Dikke pffffff. Het gevolg was dat ik de rest van de dag achter de feiten aan liep te hollen. Pas ‘s avonds, lekker even met de auto naar Schiphol, kon ik een beetje tot mezelf komen. Ik hou van autorijden. Muziekje hard aan en karren maar.

Zaterdag begon zo fijn, ‘s morgens m’n ogen opendoen en merken dat ik niet meer alleen in bed lag. Ik ben het alleen slapen erg ontwent. De keren dat ik alleen ben zijn te weinig om eraan te kunnen wennen. Nu kon ik eindelijk een beetje gaan loslaten. De dagen hiervoor waren een rollercoaster geweest waarin ik overeind moest blijven staan en ik zag wat de afgelopen drukke dagen niet alleen met mij maar ook met mijn huis hadden gedaan. Alles was blijven liggen, puinhoop dus. Voordat ik wat nieuws kan beginnen moet ik eerst de oude zooi opruimen. 
Mijn huis is de metafoor voor het leven.

Opruimen dus. Dat wat ik niet meer nodig heb, gaan wegdoen. Dat klinkt makkelijker dan het werkelijk is. Eerst maar eens gewoon de vuilnis. Omdat ik alle afval scheidt, lijkt het hier wel een vuilverwerkingsbedrijf: Een vuilnisbak met een vak voor plastic (+pak en blik) en een vak voor restafval. Daarnaast een bak voor papier, daar weer een bak voor glas, ervoor de lege statiegeldflessen. En zo ga ik mijn hele huis af. Eerst de huishoudelijke klussen die zijn blijven liggen, de afwas, de was, de rommel her en der. Blik op oneindig, verstand op nul. Muziekje op want dat helpt. Ik krijg zowaar energie van het ruimen en ik begin aan de wat lastiger klussen. 

Ik vind het ‘s middags allemaal wel genoeg geweest, want ik hou niet van huishouden en ik werd knorrig. Ik ben de rest van de middag daarom maar gaan knutselen met mijn jongste en haar vriendin. Terug naar mezelf, ademhalen. Niets moet meer en ik kan een beetje loslaten. mindfull kleien noemt mijn huisarts dat en ik doe dit dus op doktersrecept. Een week te laat maar beter laat dan nooit.

Zondag ga ik naar de eerste cursusdag van de bomenogham, de berk staat deze eerste keer centraal en ik vind het bizar hoe actueel de boodschap is die bij deze boom hoort. 
Reinigen, het oude loslaten om nieuw begin te kunnen maken.  

Ik geniet van het samenzijn met deze vrouwen waar ik me fijn bij voel, ik kom weer bij mezelf aan. Dit is wie ik ben, dit is waar ik me thuisvoel. Hekserij, natuurwijsheid, intuitieve oude kennis, noem het hoe je het noemen wil. Maar ik ga weer ademhalen en ik word stil in mezelf.
En al doende weet ik dat ik oude patronen moet gaan loslaten, want ik kom niet verder en blijf hangen in de afleiding. Als ik iets ouds niet van me afschudt kan ik het vergeten om verder te komen. Kan ik het vergeten om vanuit mezelf te gaan leven. Ik leef vanuit een oud patroon en het voelt niet meer goed. Net als een oude jas die eigenlijk niet meer past maar waar ik geen afscheid van kan nemen. 
Ik maak contact met dit oude patroon door Ho o oponopono, het hawaiiaanse vergevingsritueel. Ik heb al eerder ervaren dat het uitspreken van de zinnen van dit ritueel echt helend kunnen zijn en ik ga ervoor.  
Ho o oponopono

“Het spijt me, Vergeef me, Ik hou van je, Dank je wel”

Ik zeg het tegen mezelf en tegen het oude patroon. Ik herhaal en herhaal en herhaal en voel dat het binnenkomt. Maar ik voel tegelijkertijd dat dit een opgave gaat worden, dat het te sterk aan me trekt. 

De komende week zet ik een nieuwe intentie in: Ik kom weer bij mezelf met het afleggen van mijn oude patronen
Vanuit Den Haag rij ik door naar Alkmaar, waar H. een optreden heeft. Ik voel me vrij en goed en geniet van de mensen, geniet ook van de aandacht die er voor me is. Ik weet dat dat aangetrokken wordt doordat ik me goed voel en in contact ben met mijn vrije ziel. Ik heb er vertrouwen in. Als ik dit gevol maar vast kan houden.
De volgende dag, op maandag, ga ik op zoek naar een berk om takken van te snoeien. Het is vreselijk koud, maar ik wil dit echt nu doen. Want van de wintertakken kan ik een eigen heksenbezem maken en dat wil ik al een tijdje. Ik denk dat het me gaat helpen om “schoon te maken”. 

Op zoek naar de berk, samen met mijn onwillige zoon die het veel te koud heeft en erachter komen dat ik eigenlijk bar weinig van bomen weet. Waarom vergeet ik toch de essentiele zaken? Zoals namen van bomen bijvoorbeeld. Geen berk gevonden, wel een populier wiens stam verdacht veel weghad van een berk. Oh jee, ik ben echt een rommelheks van niks.
Maandag en dinsdag vergleden verder wat ongemerkt voorbij. Het was koud en het werd al kouder en kouder. Het is winter en ik voel me als dit jaargetijde: in mezelf gekeerd en het liefst ongestoord er gewoon maar zijn.
Ik verlang naar het buiten zijn en daar in m’n eentje blijven. Maar in de warmte. Niet naar binnen moeten hollen omdat ik het zo koud heb, maar heerlijk in m’n shirtje in het zonnetje tegen een eik aanzitten, mijn ogen dicht en opgaan in het bos. Ik ben geen wintermens, echt niet. Overgave, niet ertegenin gaan. De lente komt vanzelf wel weer. 

Alles grijpt in elkaar en zonder er woorden voor te kunnen vinden, begin ik sommige patronen in mij een beetje meer te snappen. 

Dit is de periode van afscheid nemen, opruimen, reinigen. 
Ondermeer erachter komen dat iemand niet was wat ik dacht, zich anders voordeed en daar kon ik zo verdrietig om worden. Soms begrijp ik mensen niet. Ik laat het zijn en neem afscheid van ideeën en vooronderstellingen. Ik neem ook afscheid van verlangens en wensen die niet reeël zijn en pas mijn verwachtingen aan. Voordat ik iets nieuws kan gaan beginnen, zal ik toch echt eerst het oude moeten loslaten. 

Overgave. 

Woensdag zou ik naar vrienden in Engeland gaan samen met mijn twee jongste kinderen. Het weer werd echter telkens slechter, sneeuwstormen en ijzige kou, met het gevolg dat reizen onmogelijk werd. Vluchten werden geannuleerd. De teleurstelling zelf moeten verwerken maar ook die van de kinderen op moeten vangen.
Overgave.

En toen was de maan vol en nam de belofte met zich mee dat er nieuwe dingen mogen ontkiemen. Maar ik ben nog niet zover, ik zit nog onder een dekentje te wachten tot de storm en de kou weggaan. Ik laat nog niet los, ik geef me nog niet over. Ik kan oude patronen maar niet loslaten en ik laat het maar. 
Overgave. Overgave. Overgave….

Advertenties