dag 2 Vrijdag 16 februari, 23.23 uur

Twintig minuten voor de wekker af zou gaan werd ik wakker. En niet even omdraaien en doorslapen, he? … welnee, gewoon klaarwakker blijven!
Uit alle macht probeerde ik nog een leuke droom terug te halen, vast te houden, maar het was al weggefloept.  Ik droomde over een pinguin, en het was leuk. Meer weet ik niet meer. In plaats daarvan kreeg ik een plaatje van de komende dag in beeld. Helemaal niet zo vervelend hoor, ik zou na het ochtendgedoe lekker naar de jogales gaan, geen zorgen maken over halen en brengen van T. naar school, want die was nog ziek. Daarna heb ik een afspraak om 12.00 en verder had ik niets in de planning. Wat zou ik vanmiddag eens gaan doen…

Ik stapte maar uit bed, liep zachtjes de trap af en liep eerst even op mijn blote voeten een paar stappen naar buiten. Mijn ochtend ritueeltje. “Dag wereld, ik ben wakker!”

Heerlijk vind ik dat. Het hele huis in rust, buiten wordt alles langzaam wakker en ik maak deel uit van dit alles. In stilte. Toen de poes eten geven en mijn telefoon bekijken.

He, de jogajuf is ziek, jammer, geen jogales dus. Ergens ook wel lekker, hoefde ik er niet perse uit.Toen ik aan de koffie zat, kind 1 was inmiddels al de deur uit, las ik mijn berichten. Afspraak 12.00 uur ook afgezegd ivm ziekte. Oh, en toen zag de vrijdag er opeens heel anders uit. Wat zal ik eens gaan doen met al die plotselinge oningevulde tijd?

Helemaal even tijd voor mij. Door mijn hoofd schoten ogenblikkelijk tig dingen die écht gedaan zouden moeten worden, maar ik besloot dat ik even Me-time had. Die me-time zou pas ingaan na de afwas, de was en nog wat opruim-huishoudelijke-activiteiten. Duurt toch altijd weer langer dan verwacht.
Ik ging op zoek naar een speciale steen, want ik wil een nieuwe hanger gaan maken voor dochter D. Een jaspis. Overal in huis lagen stenen en steentjes en ik haalde alles maar ’s tevoorschijn. Nou ja, niet alles. Het was wel veel.
Om kort te gaan: van het een kwam het ander en om half 1 keek ik redelijk tevreden naar een houten koffertje vol vakjes (enkele weken gescoord bij een kringloopwinkel) waar al mijn kleine edelstenen netjes gesorteerd in lagen. Nog zonder namen erbij, want die weet ik allemaal niet. En natuurlijk ook nog niet begonnen aan die hanger, maar wél de jaspis gevonden.

De tijd verglijd aangenaam en snel, zo even keuvelen in mezelf. Daar ging dit om toch? Aandacht in mezelf en daar blijven. Was redelijk geslaagd.
‘s Middags even naar zuslief, beetje helpen opruimen van de dozen vol spullen. Beginnetje maken, voor een ander is dat een eitje. Past goed bij deze nieuwe maan, die ook wel “de kuismaan” genoemd wordt. Opruimen, schoonmaken! de lente komt eraan! Het weer werkte leuk mee, echt een lentedag. Maar waarom was ik vandaag eigenlijk niet buiten in de natuur??

Opruimen voor een ander kan ik goed, maar voor mezelf heb ik daar toch wel moeite mee. Het zou wel fijn zijn, de spullen hangen achter me aan en de zooi en de bende voelt aan als lood aan mijn schouders. Iedere dag maar even tijd voor inruimen. Neem ik me maar weer ‘s voor. Zoals zo vaak.

Vanavond was erg prettig, ik had een bijeenkomst met een groep vrouwen, een nieuwe maancirkel. Vanavond was de tweede keer en het voelde zo goed om samen bezig te zijn, maar toch ook helemaal bij mezelf kunnen blijven. We zijn bezig geweest met het maken van een collage, ik kijk ernaar uit om hiet van het weekend verder aan te werken.

Ik realiseer me dat alles om aandacht gaat. Als je met aandacht bezig bent, met échte aandacht, dan voelt dat als thuiskomen bij jezelf. En het vreemde is, dat kan ook als je in verbinding met de ander bent. Ik raak mezelf pas kwijt als ik niet in verbinding blijf en mijn aandacht en energie naar de ander toe verdwijnt. Maar dit vanavond, dat voelde goed.

Ik ga hier nog even over navoelen.

Het is inmiddels twee minuten voor middernacht, morgen weer een dag, 
Tot dan! Ez

ZIE LINK voor de dagboekberichten achter elkaar:  https://wp.me/p8cwWi-gW