Zaterdag 17 februari 
Vorig jaar heb ik mezelf een 40daagse dagboekperiode opgelegd met als thema rouw en bezinning. Dat werkte helend en gaf me heel veel. 

Nu leg ik mezelf dit op: van nieuwe maan tot nieuwe maan dagelijks schrijven over mijn intentie om bij mezelf te komen en daar te blijven. 

Maar ik merk op dag drie al dat dit hem niet gaat worden.

Voor mij is het weliswaar inzichtgevend, maar geef ik wel wat mee aan een ander door dit te delen? Met die rouwperiode heb ik zeer zeker wat teweeg gebracht met het delen van mijn overpeinzingen. Maar dit? Herkenning zal het bij tijd en wijle wel geven, maar als ik aan het schrijven ben, wil ik gewoon soms mijn ei kwijt, en wie zit er daar nou op te wachten… kan ik hier niet beter mee ophouden? What’s the point…

Jawel, ik heb een dagje mijn negatieve pet op en dat blijkt hier wel weer.  
De dag begon met een flinke woordenwisseling met een van de kinderen, over en weer verwijten dat “je niet luistert!!”, echt dodelijk vermoeiend. Even op de vlucht geslagen naar de markt met manlief, wat fijn was. Maar bij terugkomst merkte ik al mijn weerstand opkomen toen we het dorp inreden. Ik had echt geen zin om naar huis te gaan. Gelukkig was het woedende kind inmiddels weer helemaal bijgetrokken, maar ik ken mezelf, dit sleept de hele dag met me mee.

Ik heb me toen maar aan een klus gezet waar ik al tijden tegenaan hik. Het opruimen van de berg kleding van mijn jongste. Ik was enkele weken geleden al begonnen met het uit de kast trekken en een flinke berg lag me zodoende al die weken vragend aan te gapen. Rotklus maar we hebben het geklaard. Kleding vanaf vier maten te klein in twee vuilniszakken gepropt om weer door te geven. 
Tijdens het ruimen samen met M. muziek geluisterd. Omdat ik nog steeds een beetje emotioneel wankel was, kwamen sommige nummers knalhard binnen. Skunk Anansie bijvoorbeeld, meejanken met ‘follow me down’.   De klus is geklaard, tevreden gevoel aan iver gehouden en de inloopkast is weer in te lopen. Ook is er weer een vloer zichtbaar. 

Maar goed, waar ging dit over.

Oh ja, bij mezelf komen en daar blijven. 

Extra moeilijk tijdens een verhitte woordenwisseling, en nog steeds moeilijk in de uren daarna. Hoe doen anderen dit dan? Hebben anderen daar ook zo’n last van of is het omdat ik zo’n gevoelig typje ben? ik verlies mezelf vaak in de emoties, en ook dat kan twee kanten op. Of de emotie neemt me over ( tijdens geruzie) óf de emotie brengt me diep in mezelf (met muziek bijvoorbeeld). Dat laatste is dan wel fijn om even in te blijven hangen.

Ik stap in een heet bad, even lekker de warmte en de stilte opzoeken. Ik lig namelijk lange tijd met m’n oren onder water. Het ultieme ontspannen.
Tot morgen.

ZIE LINK voor de dagboekberichten achter elkaar:        https://wp.me/p8cwWi-gW