Donderdag 15 februari. De Nieuwe maan
Moe vandaag, ik voelde de slaap achter mijn ogen prikken want ik had gewoon te kort geslapen. Om half vijf werd ik namelijk klaarwakker, ik liep de gang op naar het toilet en er kwam koude wind me tegemoet. Bleek dat het raam van M. wagenwijd openstond. Mooi dat ik niet meer kon slapen, mijn hoofd zat te vol van de vorige drukke dag, een greep eruit:
#’s Middags met mijn moeder naar een paragnoste geweest die haarfijn en bizar accuraat vertelde over de kinderen afzonderlijk en over mezelf. Daarbij ook praktische tips gekregen en die dwaalden in mijn kop natuurlijk.
# Op bezoek geweest bij mijn tante die het opgeeft na een herseninfarct en niet meer verder wil. Ik heb geluisterd en teruggegeven; angst, frustratie, eenzaamheid, verlating, verdriet en opstandigheid. “Ik hoor u, tante, ik zie u” Ondertussen denkend bij mezelf “Blijf in verbinding, blijf bij haar” . Vannacht liggen denken dat ik niet verder weg van mezelf had kunnen zijn. Of toch niet? Verbinding met een ander is ook verbinding met mij….toch?
# Met mijn moeder van over de tachtig op stap geweest dus en die genoot van het eruit zijn, maar haar verdriet over haar zusje was voelbaar. Het mag er zijn.

# En last but not least, ‘s avonds een knallende ruzie gemaakt met een waardevolle vriend. Gelukkig wel redelijk okee afgesloten, maar ik heb mezelf weer eens zien vechten ‘met mijn nagels uit’. Geen prettig gezicht met mijn schaduwkant vol op de voorgrond.
Maar dat alles was de dag voor deze, de reden dat ik wakker bleef liggen en pas om half zeven weer in slaap viel. De wekker zou een half uurtje later afgaan. Ik verdreef de vermoeidheid en was de hele dag druk met van alles en niets. Ik was mijlenver van mezelf verwijderd. Af en toe liet ik een gevoel binnen. Bijvoorbeeld me schuldig voelen over de té harde woorden die ik gebruikt had tegen mijn vriend. Kan ik erbij blijven bij dit gevoel?
Er was altijd wel iets dat me afleidde en ik laat me graag afleiden. Zelf tijdens mijn wekelijkse uurtjes “mindfull” kleien, zoals ik dat tracht te noemen, lukte het me niet om bij mezelf te blijven. Teveel nieuwe mensen vandaag en te weinig plek om mijn beschermende cirkel om me heen op te trekken.
Ach ja, en bij thuiskomst bleek een van de kids ziek, zwak en misselijk. Ja echt, zielig hoor als een kind moet spugen. Maar ook zielig voor de mama die het bed moet verschonen, want “opeens kwam het zomaar mam…” Ik zorg en ik (be)moeder. Regel afspraken en zeg afspraken af en oh ja, ondertussen ook iets heel leuks geboekt! Een weekendcursus Thaise massage. Inclusief yoga, meditaties etc op een plek waar ik heel graag soms alleen verblijf in Drente.
Het weekend is pas in April. Ik hoop dat ik voor die tijd doorheb hoe ik bij mezelf kan blijven. Ik heb nog even.
Tot morgen. Ez