Nou, daar staat ie dan weer op de tafel.  Iets ondefinieerbaars onder een oud hoeslaken. Onze kerstboom!

De Kerstboom die pas zijn intrede in ons huishouden deed toen wij midden dertig waren en er een klein jochie van bijna een jaar oud ons, zijn kersverse mama en papa, enthousiast op de kerstlichtjes overal in de stad wees.
Die lichtjes vond ie prachtig, dus hebben Hans en ik toen onze eerste kunstkerstboom gekocht.
Daarvoor hadden we namelijk nooit een boom want we vierden geen kerstfeest, we hadden geen behoefte aan overvloedig gevreet en opgeklopte ‘gezelligheid’.
Ik vond dat “harmonie, liefde en licht” niet was voorbehouden aan twee kerstdagen, maar dat je daar het hele jaar door voor kan kiezen. Dus tegendraads zaten wij jarenlang met kerstavond aan de boerenkool met worst of ander dagelijks voer. Een beetje te rebelleren tegen de onzinnige overvloed.

Zo keken wij er toen tegen aan en nog denk ik hier ieder jaar weer over na. Altijd is er ergens op de wereld nood dat mij in deze tijd roept en ik zorg eerst dat daar iets van mijn overvloed heen gaat.

Maar goed. Nu staat op de tafel dat ding. Ja, het is een kunstboom, eentje die ieder jaar onder die oude dekbedhoes vandaan wordt getoverd, met lampjes en al.
Ik kan het namelijk niet over mijn hart verkrijgen om zomaar een boom om te halen in het bos. Wat een verspilling van leven vind ik dat. Een tak, okee, daar kan ik wat mee. Maar een hele boom?

Enfin. Mijn kleine jongen is inmiddels bijna 19 en mijn beide dochters gingen zich dit jaar ontfermen over de kerstdecoratie. Ik moet zeggen dat ik dat aanbod met open armen heb ontvangen. Echter… de stal is en blijft mijn taak (dit jaar met hulp van mijn jongste zoon).
Die stal is namelijk ook wel een ‘ding’ voor me.

Bij mijn ouders thuis bouwde mijn vader altijd een soort rots-stal gemaakt van prachtige stukken bast en boom, bosvondsten die hij in de loop der jaren tijdens boswandelingen had meegenomen. Kindeke Jezus lag in een mooi gedraaide boomstronk met een gat erbovenin waar altijd een lampje doorheen gepeuterd werd en waar de engel aan kwam te hangen, De herder stond met zijn schaapjes her en der verspreid over de oude stronken.
Ik beschouwde het altijd als een hele eer als ik papa mocht helpen en ik merk dat ik nu mijn zoon heb gevraagd op dezelfde manier als mijn vader deed. Die mooi gevormde stukken hout, inclusief die stronk waar dat lichtje in moest, mocht ik namelijk op een gegeven moment meenemen naar mijn huis en sindsdien bouw ik, net als mijn vader, die stal op.
Een soort heilige gezinstraditie die ik doorgeef. Ik maak er dan ook net zo’n mooi en fantastisch verhaal bij als mijn vader deed. Over waar het hout gevonden is en wat er te zien valt in de bast. Nu ik erover nadenk…ik heb mijn liefde voor natuurlijke materialen van hem overgenomen.

 

IMG_5265

 

Nu zijn mijn kids opgewonden de dozen vol kerstrommel te voorschijn aan het halen en ik moet er wel om grinniken. Opeens kunnen ze de huiskamer wél opruimen en wee degene die wat laat slingeren, die krijgt het aan de stok met mijn oudste dochter. Je weet wel, die dochter van die puberkamer met een tapijt van vieze en minder vieze kleding? Dit gestudder van die kinderen zorgt er wel voor dat ik er weer wat meer vertrouwen in krijg dat het allemaal uiteindelijk wel goed komt met ze.

Dan, voor ik het goed en wel doorheb, staan er opeens twéé prachtig opgetuigde kunstbomen in de kamer, want die ene nieuwe die een paar jaar terug  is aangeschaft door mijn dochter, blijkt toch eigenlijk veel beter te passen in onze grote beetje rommelige huiskamer in plaats van haar ontplofte tienerkamer. Mooi toch?

Ik doe er wijs aan om nog maar even niet naar die acht dozen en vier grote zakken restmateriaal te kijken, want ik vermoed dat ik die morgen zelf weer in de schuur mag gaan zetten.

Alles komt goed.

Harmonie, liefde  en licht, -tijdens, voor en na de kerstdagen- is waar ik hier in huis van geniet en ik wens dit iedereen toe.