Aan mijn kinderen,

Hoe moeilijk is het om iets liefs tegen een ander te zeggen? 

Tegen een ander, tegen mij? Het lijkt soms wel de grootste opgave om een vriendelijk woord, een ‘dank je wel’ of een gemeend ‘je bent lief’ te zeggen. 

Hoeveel gemakkelijk lijkt het niet om iedereen, en dan vooral mij, van alles en nog wat te verwijten, te schreeuwen dat je niet gehoord wordt of te krijsen dat jij tekort komt. Er wordt daarbij alleen maar naar jezelf gekeken. “Wat kom ik nu tekort en wie kan ik hiervan de schuld geven”. Dat kan een ander familielid zijn, maar 9 van de 10 keer krijg ik het over me heen.Omdat ik de Moeder ben. En ik ben het zat.
Vanavond heb ik gehuild bij jullie jongste zusje. Dat was pedagogisch misschien niet verantwoord, maar ik deed precies wat mijn hart me ingaf, en dan kan het niet zo vreselijk zijn. Zij is namelijk de enige hier in huis die me af en toe vastpakt en zegt dat ik zo lief ben. Ik heb bij haar gehuild omdat ik wist dat zij me over mijn hoofd zou aaien en lieve woordjes zou prevelen als troost. 
Ik heb het gevoel dat de omhelzingen en incidentele woorden van waardering die ik van de anderen krijg niet echt voor mij bedoeld zijn, maar gebruikt worden als er iets van me nodig is. Het wegknuffelen van een schuldgevoel omdat er daarvoor tegen me geschreeuwd werd, of een knuffel geven omdat er iets nodig is van me. 

Maar wanneer word ik gezien als persoon? Als individu met ook eigen persoonlijke behoeftes? Als iemand die ook gekwetst kan worden? Of mag je dat niet verwachten van je kinderen? Hoort dat onlosmakelijk bij de ouder/kind relatie? “De ouder moet incasseren en het kind mag de ouder gebruiken…” Ik weiger dat te geloven want het is gewoon een kwestie van respect en medemenselijkheid.  

Onze jongste bewijst het tegendeel. 

Voor haar ben ik namelijk niet alleen mamma, ik ben een lieve vrouw die af en toe een vriendelijk woord verdient. Die ook gezien mag worden en er niet alleen is om te pas en te onpas te gebruiken naar eigen goeddunken. 

Wie neemt nog eigenlijk de moeite om eens iets liefs tegen me te zeggen, ik word behandeld alsof ik een soort robot ben. Het lijkt of iedereen alleen maar bezig is met zichzelf. Heb ik al gezegd dat ik het zat ben?
Zeker, ik heb mijn hand in eigen boezem gestoken en mijn eigen tekortkomingen onder de loep genomen. Maar ik kan met recht zeggen dat ik heel vaak wél een vriendelijk woord her en der laat vallen, juist ook om niet mee te gaan met de negativiteit in huis en het gemopper op elkaar. 
Ik ben het incasseren moe en ik wil dat jullie ophouden mij te behandelen alsof het er niet toe doet. Want het doet er wél toe!

Ja, ik hou onvoorwaardelijk van ieder van jullie en ja, ik heb een heel brede rug.
Ja, ik zal nooit minder van jullie gaan houden omdat ik me gekwetst en niet gerespecteerd voel.

En nee, ik ben geen robot zonder gevoel. Alles wat je tegen me zegt hoor ik en komt binnen. 

Ik weet dat het als kind nodig is om je af te zetten tegen je ouders, je los te maken van je moeder. Maar lieve kinderen, kunnen jullie eens proberen rekening te houden met mij? Probeer je eens in te denken wat ik allemaal moet slikken voor de lieve vrede? Niet alleen van jou, maar van iedereen.  Dat is jij X vier! 

Probeer het eens, begin maar te oefenen bij elkaar. Zeg eens zomaar eens wat vriendelijks, geef een complimentje of doe iets liefs zonder dat daarom gevraagd wordt en vooral zonder daar iets voor terug te verwachten. Je zult zien dat dat de sfeer echt ten goede zal komen.
Mag ik dan af en toe ook eens een oprecht gemeend vriendelijk woord, gewoon omdat je mij dat gunt? Zodat ik ook mijn plekje hier kan innemen en met liefde en plezier voor jullie kan blijven zorgen, want dat is het, he?
Als mijn plezier weg is, dan is ons warme nest opeens droog en dor. En daar wordt helemaal niemand blij van.
Dank, Esther.