Gift boxes-110

Er zijn cadeautjes in soorten en maten.
Ik ben een echte gever, ik geef graag en onverwacht zonder er iets voor terug te verlangen. Oh ja, een lach, een dankbaar woordje is wel fijn.

Als dat uitblijft, of sterker nog, als ik te horen krijg dat de verrassing niet op prijs wordt gesteld, word ik een beetje verdrietig, en vervloek ik mijn impulsieve dadendrang.  Niet zolang geleden nog aan de hand gehad. Een oude vriend kon een spontaan opgestuurd boek niet waarderen. En het was hem nou net zo op het lijf geschreven.

Maar verder eigenlijk geen echt vervelende ervaringen in dit kader hoor, geven is leuk. En stel je daar dan niet allerlei grote zaken bij voor. Een zakje vers geplukte rode besjes geven aan een willekeurige voorbijganger en dan die verraste lach op dat gezicht zien, mooier is er bijna niet.  En als ik ’s morgens voor ieder kind een ander ontbijtje sta klaar te maken -van wentelteefjes tot kaasomelette, van broodje kaas tot soepie-, ben ik blij met een welgemeende kus (en wat minder blij met de opmerking: ‘het is aangebrandt!’)

Ontvangen heb ik moeten leren, echt waar, dat vond ik zo vreselijk. Ik ging bij een lieve attentie dan een potje raar zitten doen, niet normaal meer!
Mijn eerste sieraad dat ik van mijn man kreeg, was een gouden ketting met een parel en een robijntje. We stonden bij de juwelier en hij stond erop dit voor mij te kopen. Ik zie nog voor me hoe raar ik stond te doen in die winkel, hem maar te zeggen dat ie dat niet moest doen, zelfs huilen, en druk protesteren. De details weet ik niet meer, maar dat het nogal dramatisch was, dát weet ik nog wel. Hij heeft het toch voor me gekocht. Drama heeft op hem gelukkig niet zoveel uitwerking.

De mooiste cadeaus zijn toch wel de onverwachte, zoals na een half jaar nogmaals een dik compliment krijgen over een natuurcoaching dat ik had gehad met iemand. Dat was toevallig op dezelfde dag als de ondankbare oude vriend, dus dat hief elkaar wel op. Mijn hart werd helemaal warm en ik ontving het compliment met liefde.  Dat is wel eens anders geweest.
Ontvangen namelijk is een kunst op zich, het begint ermee dat je jezelf waardig vind om een cadeau te krijgen. En dat je allerlei gedachtes eromheen los kunt laten. Een cadeautje is namelijk vaak niet meer dan dat, maar als er een onderliggende boodschap in verwerkt is, dan zal iemand vooral daarop reageren en niet op het presentje an sich. Het valt me wel op dat veel mensen aan het zoeken zijn naar een eventuele verborgen boodschap achter een spontaan presentje. Ik moet vaak gaan uitleggen waarom ik iets geef. Gewoon ‘omdat ik dat prettig vind’, blijkt niet altijd voldoende.

Jezelf waardig genoeg vinden om iets te mogen ontvangen kan in de loop van je ontwikkeling een deuk hebben opgelopen. Net zoals met cadeautjes die er in groot of klein formaat zijn, is het ook met de schadelijke cadeau’s die het leven je toebedeeld. Dan heb ik het over ervaringen die je zó hebben gevormd waardoor je vergeet waarom je een waardevol persoon bent.
Een pijnlijk woord is bijvoorbeeld zo’n klein ‘cadeautje’ die je krijgt en die je gaat vormen. Incasseren heet dat dan, in plaats van ontvangen. Als je veel naars moet incasseren, in plaats van iets fijns ontvangen, dan weet je niet beter dan dat je het misschien gewoon niet waard bent. Het wordt dan makkelijker om iets te geven, want daar heb je dan zelf de controle over. Je weet namelijk diep in jezelf hoe belangrijk het is om te ontvangen.
Dan zijn er ook nog de grote ongewenste ‘cadeaus’ van het leven. De trauma’s, de tekorten, de kwetsingen.

Als kind niet mogen zijn wie je bent, je grenzen die overschreden worden, ervaringen opdoen die diep ingrijpen in je leven, niet meer weten waar je bestaansrecht ligt, tekort liefde ontvangen, ervaringen opdoen die je verwijderen van je mooie zelf, jezelf in de meest vreemde bochten moeten wringen voor een beetje aandacht…. Dit soort cadeaus had je wel willen weigeren, maar vaak heb je te laat door hoeveel schade je hebt opgelopen. Je hebt ze gekregen en ‘deal with it’.

Ach ja, en dan ben ik op een zaterdag bezig om ermee te ‘dealen’, de oude pijn een plek te geven, en even daarna kreeg ik een berichtje binnen: een vriend schrijft me dat een jonge torenvalk werd geringd met mijn naam en hij droeg dit symbolisch op aan mij. EZK .

Ik was met stomheid geslagen, mijn naam! Aan het pootje van zo’n mooie vrije vogel. En ik voelde me verbonden met dit dier, voelde me vrij! Wat een geweldig cadeau was dit, ik die gevangen had geleefd in oude kwetsingen kreeg symbolisch vleugels. Vrijheid!

En ik ontvang het in liefde, ik ben het waard. Dat kan ik nu in alle eerlijkheid hardop zeggen. En ja, ook JIJ bent het waard, en als ik je zie en ik geef je een begroetingskus, met mijn gebruikelijke omhelzing erbij, sta er dan even bij stil dat dit een klein cadeautje is, en zo’n cadeautje krijg ik graag van je terug!