Mijn 82-jarige moeder zei laatst tegen me: “je krijgt wat je verdiend.”  Tja, en wat krijg ik dan? onhandelbare über-pubers!
Ik moet zeggen dat ik dat niet zo leuk vond toen ze dat zei, maar ach, zo heeft zij ook haar wraak een beetje.

Ik was inderdaad niet de leukste om in huis te hebben toen ik 13/14/15 was, maar mijn ouders en broer en zussen hadden de mazzel dat ik mijn spullen pakte nog voordat ik 16 werd.  Dát gun ik mezelf nou ook weer niet, je kind zien vertrekken op z’n 15 de, hoezeer ik nu wel de neiging voel om die van 12 aan de kant van de weg te zetten met z’n koffer.

Want ADHD in combinatie met pubertijd en een hoog testosterongehalte is nou niet echt een mix waar je altijd even blij van wordt. Jawel, ik weet hoeveel fantastische kwaliteiten daarbij horen, en zeker bij mijn eigen talentvolle kind, en dat de pubertijd niets meer is dan het dramatisch en gewelddadig losscheuren van je ouders…
Ik heb dat kind dan uiteindelijk maar verbannen naar het achterhuis, de plek waar de kamers en hangplek van de ander twee grotere kinderen zijn. TV weg, pc en games eruit, dat wel, wat het moet niet te gezellig worden daar. En vandaag  NIET meer in mijn buurt komen!!

Verbanning ging met een hoop geschreeuw van beide zijden gepaard en ik baal als een stekker dat ik me niet meer kon beheersen. Ik ben de wijze volwassene (toch?)
Een wasmand met schone kleding, een zak brood en z’n schoolspullen erachter aan. Ga daar maar een tijdje wonen!

Kwam niet uit de lucht vallen natuurlijk. Al wekenlang voeren we vruchteloze discussies, probeer ik enige actie en beweging te krijgen in dat passieve laptopverslaafde joch en alles wat ik krijg is weerwoord, drama en kinderlijk gejenk. Ja, je leest het goed, dat is geen typfout, geJENK.

Ik kan een hoop hebben van kinderen, maar kinderlijk gehuil en gepiep op niks af, dat werkt als een rode lap op een stier bij mij. Ik noem dat JENKEN, alsof er dan een knopje ingedrukt wordt bij me. Altijd al zo geweest en hoe groter ze worden, hoe meer bedreven ze erin lijken te worden. Ik heb redelijk intelligente kinderen en je zou onderhand mogen verwachten dat ze dat nu wel weten, maar nee hoor. Gewoon-niet-doen-bij-mij!

Afijn, het is nu fijn vakantie en al dagen probeer ik kleine dingetjes voor elkaar te krijgen. En nadat ik vanmorgen dus voor de zesde keer zei dat zoonlief op moest staan om een fles melk voor me te halen, ( de eerste twee keer gewoon vriendelijk vragend) zodat ik heel lief wentelteefjes voor hem en zijn zusje kon gaan bakken…begon hij weer met jenken… (doe nou niet joh)… jenken… (denk nou na, kid) … jenken, drama, schreeuwen, driftbui….

En toen ontplofte ik.
Dan ben ik niet fijn.
En nu heb ik spijt, vooral dat ik het zover heb laten komen.
Dat ik niet groter en wijzer was.

Ik krijg advies op advies, maar ik heb natuurlijk alles al geprobeerd en gedaan. Het is gewoon een kwestie van je adem inhouden, niet stikken en je niet mee laten trekken in de drama. Echt… het gaat over. En echt… uiteindelijk lach je erom.

Ik zette vanmorgen een bericht neer waarin ik vraag om een logeerplek voor een redelijk zindelijke, weinig etende, ernstig passieve ( ik zeg niet lui 😉), zeer taalvaardige en ook passievolle 12-jarige jongeman, maar ik geloof dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt.

Mijn zoon is namelijk nu net uitgenodigd voor een week in Engeland, maar had het niet slimmer geweest als ik voor een overbelaste, overprikkelde, gefrustreerde, worstelende, hyperactieve, overgevoelige, klaar-met-alles, oververmoeide maar nog steeds liefhebbende moeder van vier opgroeiende kinderen een logeerplek had gezocht?

Zo maak je wel eens de verkeerde keuzes, ingegeven door frustratie, vermoeidheid, woede, onvermogen en in dit geval impulsiviteit. We komen er vast wel, met de nodige volharding van alle kanten. En als ik het af en toe niet meer trek als moeder en wens dat ik vrij als een vogeltje op mijn motor de wereld doorkruis, realiseer ik me dat ik mijn kinderen voor geen goud zou willen missen. Dus ik hou vol en ga dit weekend maar eens fijn met manlief alleen eropuit. Motoren onder onze gat en pizza’s in de vriezer voor de kinderen.