Ik was aan het rommelen met mijn nieuwe telefoon, een telefoon waarvan de camera het wél doet. Wat een openbaring is dat zeg.
Ik maakte deze foto van mezelf en maakte het zwart wit. Ik keek er tevreden naar en naar de uitdrukking op mijn gezicht. Diepe blik, vond ik zelf, maar waarom voelde ik de behoefte om de kleur uit de foto te halen?
Ik vermoed dat ik niet alles wilde laten zien en zwart-wit werkt een beetje verhullend, maakt het plaatje mysterieus en het vertelt niet alles.
En toch… wil ik gezien worden en weten dat er anderen zijn die voorbij het mysterie willen kijken . Want willen we dat niet allemaal? Gezien worden? Echt gezien?

Als we onszelf niet laten zien, maar wel de behoefte voelen dat anderen ons zien, hoe denken we dat dan voor elkaar te krijgen? En als iedereen dat nou doet, zichzelf verhullen en verstoppen, hoe komen we dan ooit tot elkaar?
Uit angst voor confrontatie jezelf niet naar buiten keren, dat werkt ook niet. Want door de confrontatie uit de weg te gaan, zul je een ander nooit toelaten tot je diepere zelf. En zul je niet gezien worden. En dat doet pijn.

Dus ik laat mezelf zien, in zwart wit, want ik wil gezien worden en ik wil verbinding. Ik post mijn foto en leg al de strenge afkeurende stemmetjes in mijn hoofd het zwijgen op. Wie er voorbij het mysterie wil kijken, zal een beetje meer moeite moeten doen. En zo onderscheidt het kaf zich van het koren. En verbind ik mij met de mensen die genoeg in mij geïnteresseerd zijn om achter het zwart-wit de kleur in mij te zien.

IMG_8570

Ik moest opeens denken aan het sprookje dat ik enkele maanden geleden had geschreven en een trieste liefdesgeschiedenis vertelt. Toen ik het schreef moest ik zelf huilen, want ik schreef over een thema dat mij diep raakt: “niet gezien worden”. Het sprookje gaat over de liefde tussen een smid en een prinses. De liefde is diep en hevig, maar de smid ziet alleen zijn zwartwitte ideaalbeeld van haar, maar niet haar kleurrijke zelf. Ze raken verstrikt in een eindeloze magneetdans van aantrekken en afstoten… tot een van hen erbij neer valt. Dit is nog niet het einde van het verhaal trouwens.
Niet echt een vrolijk verhaal, nee, maar het vertelt wel een essentiële les.

Ik herlees het verhaal en ik zie het aan alle kanten rammelen. En ik dacht nog wel dat het zo lekker vlot liep. Ik zal het eerst moeten herschrijven, eraan schaven en knippen tot er staat wat ik wil vertellen. En dan pas mag het hier een plekje krijgen.
Dus zo laat ik alvast een beetje zien van het nog zwart-witte sprookje, zonder de kleuren erin te tonen. En dat is waarom zwart-wit helemaal niet zo verkeerd kan uitpakken, want het mysterie lokt de werkelijk geïnteresseerden. En als het dan gezien wordt, ziet men het helemaal.