Vandaag heb ik een vrije dag en ben ik een eind van huis.
Vrij om te doen en laten wat ik wilde dus. Alleen rekening hoeven houden met mezelf.

Ik had me voorgenomen in ieder geval eerst eens lekker uit te slapen, langzaam de dag te beginnen en dan maar zien wat er van komt.
Echter mijn lijf besliste anders. Om 7.00 was ik klaarwakker.
Ik opende mijn ogen en keek uit over een magnifique ochtendtafereel: een weiland aan het bos, onder een neveldeken maar duidelijk al aan het ontwaken.
Ik bedacht me geen moment, sprong mijn bed uit en in mijn kleren en voor ik goed en wel door had wat ik aan het doen was liep ik al over het zandpad richting bosrand.

IMG_7963

Ik voelde mijn voeten en stemde me af op mijn binnenste… maar ik werd afgeleidt door de herrie. De ‘stilte van de natuur’ is wel erg luidruchtig hier! Wat maken die vogels een kabaal, het was nu al duidelijk merkbaar dat de lente echt zijn intrede had gedaan. Op de achtergrond het geraas van een autoweg, wat me deed beseffen dat ik gewoon in de bewoonde wereld liep. En ook dat was goed. Ik genoot al van de eerste honderd meters.

IMG_7966

Tijdens een eenvoudige boswandeling moeten er ook belangrijk beslissingen genomen worden, want welke kant loop je op? Ik zag dat weer als mijn kleine levenslesjes:

Iedere afwijking is een uitnodiging, iedere hobbel een uitdaging.
Als je afwijkt van je voornemen gebeuren er wonderen.

Vanmorgen vond ik mijn weg door mijn beslissingen hierop te baseren. Een tak over het pad vroeg er gewoon om om eroverheen te stappen, een veer in het midden van een klein paadje, alsof het er zo was neergezet, wees mij waar ik af moest slaan, een diep konijnenhol onder een oude boomstamrest liet mij even rusten.

 

IMG_7967

In de natuur vind ik zo mijn spiegel en mijn lessen, iedere keer weer. Letterlijk door de spiegel te zien in de kleine poel midden op het pad, en figuurlijk om de aanwijzingen groter te trekken mijn leven in.

IMG_7990
Als je leeft vanuit de opvatting dat iedere hobbel een uitdaging is, in plaats van een probleem, dan maak je zelf het leven een stuk interessanter. Die hobbel die ligt er wel, maar ga je eroverheen of eromheen?
En als je iedere afwijking als een uitnodiging ziet, dan geef je jezelf de kans om uit je vaste patronen te stappen. Het is dan weliswaar niet duidelijk wat er van gaat komen, maar dat er iets gebeurt…. dat is zeker.

IMG_7977

Toen ik na ruim twee uur ( zonder koffie! ) opeens weer op de weg stond waar ik was begonnen wist ik:

Als ik mijn voeten zomaar laat lopen kom ik altijd weer thuis.