Ik moet even iets opbiechten, ik kan echt vreselijk geïrriteerd raken over de kleinste dingen;

irritaties over die eeuwige tandpasta-dop die niet op de tube wordt teruggedaan, de was die náást de wasmand wordt gegooid, pakken sap in de koelkast waar nog maar één slok in zit, de koffiebus die op zondagochtend leeg is, natte handdoeken op de houten vloer, lege verpakkingen her en der neergekwakt, een niet doorgetrokken toilet ‘s morgens, kinderen die de hele schoolweek met moeite en een ochtendhumeur niet uit hun bed te krijgen zijn en dan in het weekend om 7.00 uur ‘s ochtends vrolijk beneden een hoop leven lopen te maken bij de computer.
Oh ja, en die beroemde lege wc rol…

Maar waar ik me vooral aan kan storen is menselijk gedrag.
Iemand die voortdurend zegt iets te doen en dat vervolgens maar niet doet ( zeg dan niks!!) of belooft zich anders naar je op te stellen en vervolgens gewoon op de oude voet door blijft gaan. Of nog een ‘leuke’: tegen jou A zeggen en bij een ander B. verkondigen. Vervelend over je praten achter je rug om, maar wel fijn vriendjes blijven op facebook, om maar niets van me te missen. Of deze: van die mensen die je ongevraagd van advies gaan dienen of iemand die je zegt wat je denkt, voordat je nog maar adem hebt kunnen halen om te reageren op wat ze zeiden. Of bij alles zeggen dat je je proces moet doorleven en dat je dan vooral moet lóslaten. Daar ben ik écht allergisch voor!

Dan zijn er ook nog van die lui die bepaald gedrag vertonen waar ik acuut braakneigingen van krijg. Als het gaat om mensen die agressief op je af komen, of die eeuwige azijnpissers waar je ogenblikkelijk ook zuur van wordt, daar kan iedereen zich wel in vinden denk ik. Maar ik erger me bijvoorbeeld ook groen en geel aan die ‘vriendelijke’ figuren die onecht op me overkomen. Om maar ‘s wat te noemen: van die types die te pas en te onpas verkondigen dat ze liefde zijn, liefde ademen, liefde voelen, liefde dromen, liefde zus en liefde zo, ik vermoed dat ze ook liefde schijten… maar als ik dan als hoogsensitief typje ab-so-luut geen liefde voel, en gewoon wéét dat ze zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn, dan voel ik me genaaid. Maar goed, ze zitten in hun proces, he, en dat moet ik loslaten. Of is dat mijn proces? Ik raak een beetje in de war.
Wat een bekentenis he, voor zo’n leuke, tolerante, liefdevolle vrouw.
Dat is althans hoe ik mezelf presenteer.

Ik ben hier maar eens over gaan nadenken. Want om alleen maar in de ergernis te schieten en het er verder maar bij laten, dat is niks voor mij. Ik probeer er inmiddels wat anders mee om te gaan, want waarom erger ik me er zo aan en zegt dat niet vooral wat over mij en helemaal niets over de ander? Waarom zal ik blijven hangen in de pissigheid. Zuur en bitchy worden en al mijn energie bij de ander neerleggen? Zonde toch?

Irritaties, wat doen die met me? Die zorgen dat ik niet meer vrij en ruim kan voelen/denken en ik, als redelijk opgeruimd persoon, wil dat niet. Dus heb ik besloten dat ik me wat minder ga ergeren en de aandacht vooral blijf leggen op de dingen waar ik blij van wordt. Ik ben tenslotte een raspositivo.
Een paaseitje op mijn kussen, yoga, motorrijden, een fijn gesprek, buiten op mijn blote voeten lopen, luisteren naar de stilte ‘s morgens vroeg, hart tot hart contact, een brede lach, een lieve blik speciaal voor mij, samen eten, in een deuk liggen, een plotselinge knuffel, een vriendelijk woord of een onverwacht lief tekstberichtje…

Terug naar de irritatie, wat ga ik daarmee doen? In plaats van in de afweer te schieten, neem ik die irritatie heel serieus en vraag me af: welk stuk van die ander zit er in mij en wat maakt dat ik er zo’n aversie tegen heb? Wat is deze eigenschap en zegt het misschien iets over wat ik zelf meer mag gaan doen?
Zo ontdekte ik dat de schaamteloze manier om oneigenlijke wijsheden te verkondigen (dingen roepen die niet uit jezelf komen) iets zei over mijn weerstand om ‘schaamteloos’ gebruik te maken van de wijsheden van anderen. Maar ik mag best wel eens een maskertje opzetten en wijsheden van anderen roepen als ik vind dat dat zin heeft. Maar wél als ik me die wijsheid eigen heb gemaakt.
Zoals dit dus.

“Duik die irritatie over die ander in en zie wat je eruit kan halen”. Onderzoek je schaduwstuk dus. Ga maar eens bij jezelf te rade aan wie of aan wat jij je mateloos irriteert en kijk wát er hiervan ook in jou zit en wat je best wat meer mag gebruiken.
En deze wijsheid… die heb ik écht niet zelf bedacht maar gebruik ik hier maar even lekker schaamteloos in mijn blog.

Ezenzo

Ik moet even iets opbiechten, ik kan echt vreselijk geïrriteerd raken over de kleinste dingen;

irritaties over die eeuwige tandpasta-dop die niet op de tube wordt teruggedaan, de was die náást de wasmand wordt gegooid, pakken sap in de koelkast waar nog maar één slok in zit, de koffiebus die op zondagochtend leeg is, natte handdoeken op de houten vloer, lege verpakkingen her en der neergekwakt, een niet doorgetrokken toilet ‘s morgens, kinderen die de hele schoolweek met moeite en een ochtendhumeur niet uit hun bed te krijgen zijn en dan in het weekend om 7.00 uur ‘s ochtends vrolijk beneden een hoop leven lopen te maken bij de computer.
Oh ja, en die beroemde lege wc rol…

Maar waar ik me vooral aan kan storen is menselijk gedrag.
Iemand die voortdurend zegt iets te doen en dat vervolgens maar niet doet ( zeg dan niks!!) of belooft zich anders…

View original post 679 woorden meer