Vrijdag drie maart

Weer een week verder in deze zelfopgelegde bezinningsperiode, en ik ga maar even zitten om te schrijven.

Er waren veel dingen om me heen die me van mezelf weghielden, van de storm met heftige regenbuien (waar ik gewoonlijk heel erg onrustig van word, alsof ik één ben met het weer), tot aan het me zorgen maken over de studies en het welbevinden van de kinderen.

Het was zo’n week die voorbijvloog, want ‘oh wat heb ik het druk’ met van alles en niets, en dus ook de week waarin het gewone dagelijks bestaan zijn best deed om mij uit mijn innerlijke rust te krijgen. Ik weet, dit dagboek in deze periode gaat over rouw en bezinning, maar bezinning is eigenlijk meer actueel. De Helende Reis twee weken terug heeft me zoveel goeds gebracht, dat ik me af ging vragen: “wanneer ga ik weer landen en ga ik merken dat ik toch nog steeds in de geijkte patronen duik?”  Het dagelijks bestaan heeft z’n best gedaan me daar te krijgen. Niet gelukt dus, want ik voel me nog steeds super en mijn hart is nog steeds die ruime warme plek.

Zaterdag op stap met een groep kinderen in het bos. Genieten en weten dat ik hier echt op mijn plek ben. Uit het hoofd, in het hart, en dan met je voeten in de aarde.

Zondag niet kunnen lopen, want ik heb mijn knie bezeerd (wanneer dan? en hoe dan? ik heb geen idee). Een dag in mezelf, bezinning door meditaties, de zonsverduistering voelbaar in me. Tijdens een korte wandeling aan het eind van de dag realiseer ik me bij een heel oude eik dat afscheid nemen bijna onmogelijk lijkt zonder iemand in een ontmoeting daadwerkelijk vaarwel te zeggen. Ik ben hierover niet helemaal zeker, want is die laatste ontmoeting echt noodzakelijk of dénk ik dat alleen maar. Hier in de natuur en bij die mooie oude eik ben ik toch weer even met rouw en afscheid bezig.
“Kan ik pas werkelijk afsluiten als ik je ont-moet?
Is uit het zicht wel een nieuw uitzicht? Of brengt uit het zicht in-zicht?”

Maandag geen joga want ik ga op bezoek bij mijn oude werkgever in Aalsmeer. Hierover later meer.

Dinsdag het advies krijgen om een bepaalde yogaserie te gaan doen ( 5 tibetanen) om mijn vuur krachtig te houden maar dat gaat niet met een knie die niet beweegt. Het zij zo. Maar de storm van de nacht buiten maakte me onzeker en onrustig van binnen.

Woensdag was ik heel eenvoudig bezig met papier, schaar en met al keuvelend fijne gesprekken voeren. Dat was lekker. En dan ‘s middags bij mijn moeder en zus zijn en daar merken dat ik zo helder aanwezig ben en de gesprekken die ik voer zijn vervuld van liefde. En dat komt allemaal puur en eerlijk uit mij. Wow!

Als ik dan donderdagmiddag aan het keramieken ben bij het buurthuis voel ik de rust in mijzelf en bedenk dat alles een kwestie is van keuzes maken. De vrijheid in jezelf voelen om keuzes te maken. Te kiezen voor mezelf en daarmee voor de ander.

 

Ik voel beweging. In mijzelf, want door even te blijven waar ik ben merk ik dat ik ruimte aan het vinden ben om verder te stappen. Dit gold voor mijn werk, mijn eigen praktijk, waar ik weer een beetje licht zie komen. Door mijn ideeën wat te herschikken, en de manier waarop ik de zaken altijd bekeek (en vast bleef zitten) een beetje te veranderen, voel ik weer mijn enthousiasme terugkomen. Willen samenwerken, mijn creativiteit aanspreken – ja, letterlijk door te knippen en te plakken en te kleien en te verven- en vanuit mijn hervonden ruimte weer nieuwe en andere mogelijkheden zien.

Ik merkte bijvoorbeeld tijdens het bezig zijn met een cliëntje op het dagverblijf waar ik afgelopen maandag was (mijn oude werk dus van ruim twintig jaar geleden) dat ik zo blij word van het voelen van écht contact. Juist daar waar contact maken vanuit de meervoudige beperking van het kind zo moeilijk kan zijn, zie ik mijn hartskracht weer. In eerste instantie roepen: “nee, ik wIl echt niet meer op de groep” maar die uitspraak kwam op basis van mijn oude overtuiging. Nu ik stil stond bij het moment en voelde, écht voelde, hoezeer ik in contact was, zag ik dus weer mijn hartskracht en mijn passie in dit werk. Mooi toch?

Ik zou het zelf niet zo hebben kunnen bedenken laat staan het zo vormgeven. Maar door te gaan beginnen met een keramiekcursus in een buurthuis, van daaruit op excursie te gaan op een plek waar ik aan mijn oude werkgever/vriendin ging denken, enkele dagen later die vriendin opeens na jaren belde en ik terugkwam op mijn oude werk… dat verzin je zelf niet, dit soort inzicht-momenten. Er is iets in het Universum dat de dingen op het juiste moment aan je laat zien. Maar je moet wel je ogen openhouden! En je keuzes maken. En daarbij helpt het dagelijks bestaan je dan weer mee.

De lente staat voor de deur te schreeuwen in de vorm van een merel die op de hoogste plek in de boom aan het zingen is. Ik ga naar buiten.

img_7563

 

Lees hier alle voorgaande dagen van dit 40 dagen dagboek: 40 dagen-dagboek *alle dagen*